1- خودمان را باور کنیم ...
هرکدام از ما استعدادهای نا محدودی برای رسیدن به اهدافمان داریم حتی اهدافی که به
نظرمان بعید و غیر قابل دسترس هستند. برای اهدافمان ،پلکانی در نظر بگیریم وهر روز
سعی کنیم یک پله بالاتربرویم.
راههایی که ما را به اهدافمان نزدیکتر می کند مشخص کنیم و سعی کنیم هر روز در جهت
رسیدن به اهدافمان تلاش کنیم.
این نکته مهم است که اگر ما در یک روز کمی پیشرفت کنیم ویا حتی پیشرفتی نداشته باشیم ،
نباید احساس ناامیدی کنیم. حتی فقط فکر کردن در مورد اهدافمان مارا به خواسته هایمان نزدیکتر
می کند.
اگر ما ناتوان هستیم ونتیجه ی مسایل خارج از عهده ی ماست همین فرصتهای بالقوه نشانه ی
آزادی ما هستند. مثلا کشاورزان کسانی که در تابستان از صبح تا شب به برداشت و جمع آوری
محصول مشغولند
دسترنج نیروی خود را در زمستان ذخیره می کنند.
2-در تمام چیزها روشنایی و درخشندگی را ببینیم
اگر افکارمان تیره و تاریک و دیدگانمان در باره زندگی سرد و بی روح باشد ،زندگی ما به سوی فقر و بدبختی وتاریکی کشیده می شود. سعی کنیم در ذهنمان افکار مثبت ایجاد کنیم. وقتی انتظار بهترین پیشامدها را داریم در واقع نیروی مغناطیسی ای که از مغزمان خارج می شود بر اساس قانون جاذبه بهترین ها را جذب می کند و اگر انتظار بدترین پیشامدها را داشته باشیم از مغزمان قدرت دافعه ای رها می سازیم مه سبب می شود بهترین ها از ما بگریزد. پس یاد بگیریم که اعتماد کنیم و دوست بداریم.
تمام آن چیزهایی را که داریم ،به خصوص همه آنچه را که هستیم، دوست بداریم.
خودمان را با شخص دیگری مقایسه نکنیم. هر انسانی از نظر خصوصیات ،صفات و استعدادها منحصر به فرد است. فقط خود را با قبل خودمان مقایسه کنیم.
برای پیشرفت در زندگیمان می توانیم از رویرفتار آدمهای موفق الگوبرداری کنیم ولی هرگز خودمان را با آنها مقایسه نکنیم.
با کمک این راهها ،آرامش درونی ،شادی و بصیرت را در وجودمان افزایش می دهیم.
3-برای خودمان ارزش قائل شویم
وقتی به خود عشق بورزیم ، دیگران را هم دوست خواهیم داشت.
به همان وسعت وعمقی که بتوانیم خود را دوست بداریم تنها به همان وسعت و عمق می توانیم دیگران را نیز دوست بداریم.هیچ کس نمی تواند چیزی را که مالک نیست ببخشاید.
برای بخشش عشق ،باید عشق داشته باشیم. نیروی بی نهایتی از عشق در نهاد هر انسانی نهفته شده است که در انتظار شناسایی شدن و گسترش یافتن است. بنابراین به خاطر کوچک ترین کار خوبی که انجام می دهیم خود را ستایش وتشویق کنیم.
ما عادت کرده ایم برای کارهای بد ونادرست خود ، به بهانه های مختلف خود را سرزنش کنیم.اما یک بار هم خود را شایسته تشویق وستایش ندانسته ایم.
هم اکنون فکر کنیم و ببینیم از آغاز روز تاکنون چقدر کار و فکر مثبت و نیکو کرده ایم .
یادمان نرود که برای یک ساعت درس خواندن یا مطالعه ی کتابهای مفید ، صبور بودن در مشکلات ، مرتب کردن اتاق ، جویاشدن از احوال دوستان وهر کار خوب و مثبت دیگری که انجام داده ایم ،حتما خود را تشویق کنیم،به خود آفرین بگوییم و برای خود کف بزنیم ،حتی به خود قول دهیم به خاطر انجام کارهای مثبت ،خود را به خوردن بستنی ، پیاده روی ،سینما رفتن ،گردش در پارک ،خرید هدیه و غیره دعوت کنیم و در اولین فرصت به قول خودمان عمل کنیم.